Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse Wijkgemeente "De Open Hof"
 
 
KERK(MENSEN) ALS TIJDELIJKE HUISVESTER?

KERK(MENSEN) ALS TIJDELIJKE HUISVESTER?

Binnen de organisatie van de Open Hof valt er op dit moment veel te beleven waaronder het fuseren en beroepen. Als verslaggever heb ik echter de taak om mij te richten op maatschappelijke feiten. Ook op dat gebied blijft uw gemeente in beweging, ze speelt inmiddels een rol van betekenis in de wijk Veldhuizen. Maar dat roept ook een concrete vraag aan u op…
 
Op enkele wijkplaatsen kom ik tegenwoordig standaard kerkvrijwilligers tegen. Ze vormen steeds meer een vaste gesprekspartner voor de professionele zorgorganisaties als Malkander en Sociaal Team.  Bij drie wijkprojecten is er sprake van een grote bijdrage van kerken uit de wijk. Elke week treffen circa 30 statushouders en 14 kerkvrijwilligers in de Open Hof. Ze bouwen steeds meer een band op en verbeteren spelenderwijs hun spreek en taalvaardigheid. Dit project loopt in april een jaar en levert een belangrijke bijdrage aan de inburgering van vluchtelingen in Ede, met name Veldhuizen.
 
Een ander nieuw sociaal initiatief is de kwartiertafel. Een netwerk van professionals en vrijwilligers in Veldhuizen bespreekt elke maand praktische hulpvragen van wijkbewoners. Namens de vier kerken en moskee in Veldhuizen zit er iemand aan die kwartiertafel. Dan breekt er regelmatig een boeiende discussie los over wat wel en niet aan (kerk)vrijwilligers gevraagd kan worden. Afgelopen week lag de vraag op tafel of wijkbewoners gevraagd mag worden onderdak te bieden aan mensen die plotseling op straat staan. Het blijkt dat er zo nu en dan iemand uit de wijk door pech of nalatigheid zijn huis moet verlaten en zich bij het sociaal team meldt met de vraag naar tijdelijk onderdak. Het vermoeden is dat er in de wijk, of in het buitengebied, tuinhuisjes of zolderverdiepingen leeg staan. Daarmee is de eerste nood te lenigen. Maar is dit verantwoord.. Wat is úw eerste reactie?
Bijvoorbeeld het gemoedelijke bejaarde echtpaar dat ineens minder inkomen ontving, onhandige financiële keuzes maakte en door huurachterstand op straat dreigt te staan… Je verwijst ze niet door naar de opvang voor dak- en thuislozen. Of de jonge vrouw die geen uitkering kan aanvragen zolang  ze geen geregistreerd postadres heeft, maar  zonder uitkering kan ze geen huur kan betalen. Die cirkel is te doorbreken met een tijdelijk geregistreerd onderkomen. De mensen van de kwartiertafel zijn benieuwd naar uw mening over deze reële vraag. Zou u die willen doorgeven via ?
 
Ik hoor graag uw reactie op de vragen in dit artikel of uw beleving over de laagdrempelige Zorgzame kerk in de wijk via
 
Sam One

 
OPEN KRINGEN EN LOS ZAND

OPEN KRINGEN EN LOS ZAND

Het afgelopen half jaar heb ik u niet belast met mijn beschouwingen over de hernieuwde aanpak van Omzien naar Elkaar binnen de Open Hof. Overigens niet door gebrek aan ontwikkelingen, want de Raad One is in diepe gedachten verzonken over haar organisatie. Ik kon een tipje van de sluier waarachter haar beraadslagingen plaatsvinden optillen. Ik zag een klein groepje mensen over een plan gebogen. Ze zaten er gedreven, maar ook wel wat afgedraaid bij. Kerkenwerk is schijnbaar nog steeds een beproeving. Ze spraken over het goed organiseren van bezoekwerk, mantelzorg, klussendienst, wijksamenwerking, kringen…
 
Over de kringen las ik onlangs een voortgangsverslag met bijzondere uitkomsten. Het is inmiddels een jaar geleden dat de Open Hof deelnam aan een PKN-pilot, doel was om onder andere het draagvlak voor kringen te polsen en zo mogelijk twee typen kringen te vormen. Dat doel blijkt gehaald: in juni waren er zeven kringen actief die als ‘One-kring’ worden gekwalificeerd; twee kringen zijn ook gericht op niet-kerkelijke buurtgenoten. In een themadienst gaven deze kringen ‘acte de présence’.
 
Er is voor gekozen om de kringen spontaan te laten ontstaan, dus niet planmatig. Daar valt genoeg op af te dingen. Bijvoorbeeld of er dan voor elk gemeentelid plek is in een kring. Of er wel voldoende samenhang en structuur van kringen is. Dat het initiatief weer van dezelfde mensen komt. Dat vooral bekenden elkaar opzoeken en het niet helpt om mensen ‘aan de rand van de gemeente’ meer te betrekken. Terechte kanttekeningen. Daar staat tegenover het bottum-up effect, waarbij de motivatie en daadkracht van de initiatiefnemers en deelnemers maximaal tot uitdrukking komt. De tijd zal leren of deze werkwijze voldoende continuïteit van het aantal kringen oplevert.
 
Ik kreeg door de sectieouderlingen ingefluisterd dat op dit moment er enkele Open Hoffers van plan zijn om in hun buurt een kring op te zetten. Te weten in  Ede-Zuid, De Dalen en De Horsten. Een andere verrassende ontwikkeling  is dat de Hoffenkring is uitgedijd tot ruim 25 contactadressen. Zij weten elkaar inmiddels te vinden en komen bij elkaar voor een groepswandeling of een andere activiteit. Dat bevredigt een deel van hen niet voldoende, zij komen graag (ook) in een meer intieme setting samen. Mogelijk dat er vervolgens één of meer ‘satellietgroepen’ gaan ontstaan.

Uw reporter heeft de indruk dat steeds meer mensen binnen en hopelijk ook van buiten De Open Hof elkaar opzoeken. In de wandelgangen vang ik regelmatig berichten op over (groepen) leden die elkaar al jaar en dag met regelmaat thuis ontmoeten of samen doe projecten uitvoeren. Het lijkt mij een uitdaging om de kringen ook aantrekkelijk te maken voor mensen die uit beeld raken door het wegvallen van wijkmedewerkers. ‘Los zand genoeg in de hof die zich Open noemt’.
Ik moet opeens denken aan het popnummer van Belinda Carlisle uit de jaren tachtig: Circle In The Sand, een liefdesliedje over elkaar zoeken en verbinden.
 
Sam One, reporter
 

 
KERK IN/VAN DE WIJK (DOORSTREPEN WAT NVT IS)

KERK IN/VAN DE WIJK (DOORSTREPEN WAT NVT IS)

  Door Sam One

Surfend op het internet stuitte ik onlangs op een artikel waarbij een huisarts zijn visie om de WMO en de rol van de kerk daarin verwoordt. Ik heb er een samenvatting van gemaakt en geef het bij deze door (bron: Www.optimataal.nl).

Voor- en tegenstanders van de veranderingen in de zorg zijn het erover eens: zeker in het begin zullen er mensen tussen wal en schip vallen en niet de zorg krijgen die ze nodig hebben. Maar ook daarna blijft het een uitdaging om mensen de benodigde zorg te bieden. Kan de kerk daarin een rol spelen? In de geschiedenis gold de kerk eeuwenlang als dé plek waar mensen naar toe kwamen voor hulp. De eerste ziekenhuizen, weeshuizen en scholen werden door kerken gesticht. Dat veranderde toen de overheid de verantwoordelijkheid voor deze instellingen overnam. Bieden de huidige veranderingen in de zorg nu weer kansen voor de kerk? Jan Kwakernaak, huisarts in Ouderkerk aan de IJssel, aarzelt. “De kerk zal ongetwijfeld meer zorgvragen krijgen vanuit haar leden of vanuit haar omgeving, maar of ze in staat is die op te vangen, is nog wel een vraag. Het is wel een uitdaging die helemaal bij de kerk hoort. Maar ook mensen in de kerk hebben het druk en zijn vaak net zo geïndividualiseerd als de rest van de samenleving. De meerwaarde van een kerkelijk verband moet nog gaan blijken. Het komt neer op het ‘gij geheel anders’. Het zou goed zijn dat we werken als volgelingen van Jezus. Vanuit die houding kunnen kerken initiatieven opzetten, zoals zorg voor ouderen, dagbesteding of schuldsanering.” Daarbij is het volgens Kwakernaak belangrijk om je als kerk goed te beseffen waar je grenzen liggen. “Kerken zijn geen professionele hulpverleners en dat moeten ze ook niet worden. Een ondersteunende rol voor zorg en welzijn is echter al heel belangrijk.”

Dit standpunt hoorde ik onlangs ook tijdens de vergadering van de werkgroep One. De werkgroep wil de Open Hof (sociale)partner maken in het vraag- en aanbod van hulp in de wijk: kerk in de wijk. Wel proactief, maar niet leidend. Vervolgens ontstond bijna een kip-ei discussie. Wat is eerst nodig: zicht op de hulpvraag vanuit de wijk, of een inventarisatie van het aanbod vanuit de Open Hof? Zou u willen aangeven wat u nodig heeft om u in te zetten voor de naaste: kerk van de wijk? Ik hoor het graag via  mail.

 

 
PLURIFORMITEIT ALS EEN UNIFORM?

PLURIFORMITEIT ALS EEN UNIFORM?


Door Sam One

De afgelopen maanden heb ik vooral verslag gedaan van door-de-weekse-activiteiten in de wijk. Daarnaast bezocht ik op zondag ook enkele diensten in de Open Hof. Geen dienst was hetzelfde, alleen al door de variatie in (gast)voorgangers. Een kwelling voor iemand die van voorspelbaarheid houdt en een weldaad voor zinzoekers. Beide ‘kampen’ waren steeds goed vertegenwoordigd, want na elke dienst trof ik ze bij de koffie aan. Met twee van hen had ik een uitgebreider gesprek over de pluriforme geloofsgemeenschap. Nico de Mus laat als bestuurder zijn trots voor deze geuzennaam binnen kerkelijk Ede duidelijk blijken. “We zijn een veelzijdige en tolerante gemeente waarin heilige huisjes geen lang leven beschoren zijn, terwijl iedere mening telt”. Naast hem staat Onesie, een zelfbewuste twintiger opgegroeid in de Open Hof. “Dat hoor ik kerkmensen hier vaak zeggen, maar in de praktijk merk ik wel eens wat anders. Als jongeren valt het niet mee om ons eigen geluid te laten klinken. We weten ook niet altijd wat we willen, maar als we eens een wens hebben, dan vliegen de ja-maars ons om de oren. Een band in de kerk, opwekking, even geen preek, druiven delen. Je mag het zeggen, maar daar blijft het bij”. Nico voelt met het verwijt mee, zoals te verwachten is van een ruimdenker. “We kunnen inderdaad niet altijd voldoen aan de wens van een klein groepje mensen. We moeten het zoveel mogelijk mensen naar de zin maken.” Onesie reageert geprikkeld: “De kerk is er toch juist om mensen uit hun comfortzone te halen, te prikkelen? Daar heb je de kleine groep voor nodig, de mensen met een afwijkend geluid of idee.” Nico leunt in vertwijfeling van z’n ene op z’n andere been: “Je hebt gelijk, we moeten niet alleen in naam protestant zijn, dus ook overeind komen als daar reden voor is. Te snel bedekken we misstanden of meningsverschillen met de mantel der liefde. Erger nog, we tolereren ze en kappen het gesprek erover al snel af. Meestal uit angst voor conflict of verwijdering.” Onesie veert op bij deze constatering: “Dat is wat ik bij ouderen zo lastig vindt, ze willen alles oplossen, uitpraten, gladstrijken. Wat is er mis met een grondig meningsverschil, dat leidt toch niet meteen tot ruzie? Tenminste niet als je elkaar het vertrouwen en de ruimte geeft om het eens te proberen.” Nico erkent dat pluriformiteit soms als een uniform aanvoelt.
Bij mij gaat nu ook een lampje branden. Niet de ander z´n gang laten gaan, en kijken waar het schip strandt, maar samen de weg van de ander in durven slaan. Als het slaagt, is iedereen blij, als het faalt is niemand persoonlijk aansprakelijk. Dit gaat overigens een stap verder dan omzien naar elkaar… Onderweg naar huis neem ik mij voor om het principiële meningsverschil, dat ik met mijn beste vriend heb, maar even op z’n beloop te laten en even goede vrienden te blijven.
 
 
 

 
OPEN HOF: HOFJE OF VERZAMELPLEK?

OPEN HOF: HOFJE OF VERZAMELPLEK?

Door Sam One

Onlangs bezocht ik een symposium over rampenbestrijding: wie doet wat bij een ramp of crisis. Laat daar nou ook de rol van kerken ter sprake komen, er volgde een droog betoog van specialisten over wat kan en wat zou moeten. Nog nadenkend over het symposium vroeg ik mij af hoe de gemeenschap van Open Hof zou reageren op een lokale ramp.

Uw reporter kwam in contact met de tweelingzussen Didy en Mus die allebei ruim dertig jaar als hulpverleners in ontwikkelingsgebieden hebben gewerkt en in hun loopbaan de nodige calamiteiten in binnen en buitenland hebben meegemaakt.

Ik confronteer hen met de stelling: ‘Kerken zijn te veel naar binnen gericht, druk met de eigen kerkelijke structuren in een veranderende omgeving, en niet met de vraag wat zou de rol van de Open Hof zijn bij een lokale ramp of een gezinscrisis in de wijk?’ Didy en Mus twijfelen, ze beginnen met een willekeurige opsomming van gebeurtenissen: Bijlmer vliegramp, vuurwerkramp Enschede, Mkz-crisis, familiedrama van twee broertjes in Zeist. Bij het noemen van de cafébrand in Volendam veert Didy ineens op. “Ik kwam laatst het boekje tegen dat pastoor Jan Berkhout schreef over de inzet van zijn St. Vincentiusparochie. Indringend en persoonlijk beschrijft hij wat deze ramp voor het dorp betekent. Ik werd extra getriggerd door het laatste hoofdstuk waarin hij ons vraagt om na te denken over de rol van onze kerk bij een ramp en hij wijst op de noodzaak van een pastoraal rampenplan.”

Haar zus merkt op dat de Open Hof dat wel niet zal hebben, in Veldhuizen kan maar zo wat gebeuren en dan vind ik dat je daar als kerk op voorbereid moet zijn, aldus Mus. Didy betwijfelt dit. “Het domineesechtpaar Meindert Burema en Herma Kamphuis gooiden na de schietpartij spontaan de deuren van hun kerk in Alphen aan de Rijn open en vingen de mensen uit het winkelcentrum op. Ze werden niet gehinderd door procedures of vertragende overleggen.”

Mus reageert nuchter: “Niet iedereen is op zo’n tragisch moment zo doortastend. Dan is het goed als er een plan ligt dat je kunt volgen.” Didy dubt nog. “Dan krijg je weer zo’n papieren tijger, daar denk je toch niet aan bij een ramp?” Mus geeft haar gelijk, maar vult aan dat het wat haar betreft minder om het plan gaat en meer om de gedachte erachter. “Voordat je een plan kunt maken, moet je weten wat je als kerk wilt betekenen. Het heeft geen zin om een paar mensen iets op papier te laten zetten en het daar bij te laten. Daar hoort een brede discussie bij over hoe wij kerk in de wijk, in de wereld durven te zijn.” Didy aarzelt, “Dat zijn mij veel te grote woorden, laten we eerst maar eens intern de boel op orde zien te krijgen”. “Ooh, gaan we weer navelstaren”, reageert haar zus verwijtend. “We kunnen van de Open Hof toch zowel een gezellig hofje als een mooie verzamelplek maken? Op elk moment voor ieder wat wils!”

Terwijl de dames nog even doorkibbelen denk ik nog even door over de vraag wie nu het beste initiatief kan nemen bij een calamiteit. De overheid natuurlijk als eerste. Maar dan doemt de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan op… hoe bij een calamiteit de een in een kramp schiet en een ander spontaan in actie komt. Welke (re)actie verwacht u als er in een hoge flat een grote brand uitbreekt en er in no time 100 gezinnen ‘naakt’ en dakloos zijn?
 
Mailt u mij uw verwachting via mail

 

 
BEVLOGEN OPSTANDIG

BEVLOGEN OPSTANDIG


Door Sam One

Het artikel uit het voorgaande kerkblad leverde een bevlogen reactie op van een zekere Naomie. Voor zover haar vermogen dat toe laat zet ze zich in voor de brandveiligheid van haar appartementencomplex, want ze maakt zich daarover grote zorgen. In het artikel in Kerkblad 10,  vroeg ik mij af wat mensen van de Open Hof zouden kunnen en willen doen als een naburige flat door een ramp werd getroffen. Naomie geeft aan dat ze dagelijks met deze vraag opstaat en naar bed gaat. Uw reporter wilde daar meer van weten en ging op de vijfde verdieping met haar in gesprek over haar verwachtingen van haar kerkgemeenschap in tijden van onzekerheid.
 
“Ik woon hier nu bijna twee jaar, maar met weinig plezier. Ik had gehoopt na een turbulent leven met scheidingen en teleurstelling mijn pensioen rustig in een nieuwe woonomgeving te kunnen beginnen. Wat betreft de kerk verliep dat prima, in de Open Hof voelde ik mij al snel thuis. Maar hier in het wooncomplex liep ik letterlijk tegen dichte deuren op. De ontmoetingsruimte bleek op zondag niet open te gaan door een gebrek aan vrijwilligers. De bewonerscommissie was opgeheven na onderlinge ergernissen. Ik heb nog geprobeerd daar nieuw leven in de blazen, maar vrijwel niemand van de tachtig bewoners had het vertrouwen dat mij dat zou lukken. Dan zakt me de moed in de schoenen en vraag ik mij af of ik hier nog langer wil wonen. Daar komt bij dat ik mij niet gehoord voelde toen ik mankementen aan de veiligheid van het gebouw bespeurde. Ik zette tot voor kort elke avond een koffertje met noodspullen op de keukentafel om zo nodig de flat snel te kunnen ontvluchten. Gelukkig is de brandpreventie inmiddels op orde en hoef ik mij over de veiligheid minder zorgen te maken. Maar de moeizame samenwerking om dit te bereiken heeft mij wel opstandig gemaakt. Ik geloof in het positieve van de mens en leg mij er niet bij neer als iemand wantrouwend blijft of een muurtje om zich heen bouwt.”

Naomie kijkt mij verwachtingsvol aan en vervolgt. “Als er nu eens een medebewoner zou zijn die net zo in het leven staat, dan zouden we elkaar toch kunnen steunen in de Bijbelse opdracht om menslievend aan saamhorigheid te werken?” “Ik bedenk nu dat ik bij de ledenadministratie wel eens kan navragen wie er van de bewoners in het wooncomplex nog meer staan ingeschreven bij een kerk. Ik hoop dat ik op die bewoners een beroep mag doen voor ‘de contributie van dit lidmaatschap’. Dat we samen de negatieve sfeer in huis kunnen doorbreken door meer om te zien naar elkaar. Wellicht schept dat ruimte voor een nieuwe bewonerscommissie en kan die vervolgens aan de slag om de ontmoetingsruimte en andere sociale voorzieningen in de flat weer toegankelijk te maken.” Naomie komt gaandeweg het gesprek meer in haar kracht, ze lijkt bevlogen door een geest van opstandigheid. Maar haar roep om hulp klinkt er duidelijk in door. Ze vraagt niet veel van haar lidmaten, slechts een paar maatjes om samen in de flat wat ‘huiswerk’ te doen. Er schiet mij een gebed te binnen dat ik nog wel eens gebruik als ik bevlogen opstandig ben. U vindt het onder dit artikel.
 
Hopelijk levert de ledenadministratie binnenkort naburige lidmaten voor Naomie op, of komt er iemand vanuit een andere hoek aanwaaien. Zit u in uw wooncomplex of woonwijk ook op een eiland als het gaat om saamhorigheid en komt een maatje heel gelegen? Neem dan contact op met de contactpersonen van het pastoraal en diaconaal meldpunt of mail uw reporter mail
     
 
GEEST VAN OPSTANDIGHEID
 
Kom in ons midden,
Geest van opstandigheid,
die ons de moed schenkt
om in te gaan,
tegen alles wat kleineert,
tegen alles wat het uitzicht ontneemt,
tegen alles wat misbruikt en schendt,
tegen alles wat onvrede brengt.
Kom in ons midden,
Geest van opstandigheid,
die ons de kracht geeft
om mee te werken
aan alles wat gerechtigheid bouwt,
aan alles wat tranen droogt,
aan alles wat leven bevordert,
aan alles wat strijdt tegen de dood.
Kom in ons midden,
Geest van opstandigheid,
die ons leert geloven
in alles waarin liefde woont,
in alles wat kloven overbrugt,
in alles wat verzoening brengt,
in alles wat Christus de mensen heeft geboden.
Uit: ‘Vol van Geest’; Alfred C. Bronswijk
 
 

 
ZELFSTUREND OF HERDERLIJK

ZELFSTUREND OF HERDERLIJK

 
Door Sam One

Ik heb mijzelf als reporter en relatieve buitenstaander de vrije opdracht gegeven zo nu en dan verslag te doen van wat zich op het gebied van ‘omzien naar elkaar’ afspeelt binnen de PKN wijkgemeente Open Hof. Van huis uit ben ik onderzoeksjournalist en lees ook zeer grondig uw kerkblad van de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Taborgemeente Ede.

Het zal u niet verbazen dat ik de afgelopen maanden nauwlettend het fusieproces heb gevolgd tussen de beide ‘moeder kerken’. Mijn oog viel op het artikel genaamd ‘Beste Emmaüsgangers’ van Peter van Leeuwen, waarin gesproken werd over ‘de mogelijke gevolgen van het doorgaan van de plaatselijke fusie tussen de beide ‘moeder kerken’.

Ik weet niet hoe u het is vergaan, maar ik viel toch even stil…, allerlei gedachten gingen door mijn heen. Is dit een financieel verhaal en spelen er ook nog inhoudelijke theologisch verschillen mee, en ‘is het water nog te diep?’
Worden alle lopende afspraken bijvoorbeeld ten aanzien van kanselruil, gezamenlijk schrift en tafel nu opgeschort?.
Ik weet niet hoe het u is vergaan, maar ik werd enigszins gerustgesteld met de constatering door de vertegenwoordigers van de Open Hoffers en de Emmaüsgangers dat zij de PGE voor de Open Hof en Emmaüs niet op de lange baan willen schuiven, omdat er op wijkniveau feitelijk al sprake is van een ‘fusie-wijkgemeente’.

Als buitenstaander constateer ik dat de vacatures van beroepskrachten in Open Hof en andere wijken meer dan ooit openstaan. Het beroep op vrijwillige gemeenteleden wordt daarmee groter. Ik heb de volgende vraag aan Nico de Mus, een insider die ik ken als een integere ras bestuurder, gevraagd of de Open Hof zich verder moet ontwikkelen als een zelfsturende gemeenschap of steevast moet blijven collecteren voor herderlijke ondersteuning? “Voor beide opties valt wat te zeggen”, reageert hij diplomatiek. Als bestuurder zou ik zeggen, streef naar een zelfsturend team.

Met dat advies lift ik mee op de huidige trend in de samenleving: iedereen is verantwoordelijk en gelijkwaardig, voorrang aan zelfbestuur en bottum-up acties. De PKN-synode bezint zich op het schrappen van een bestuurslaag, hoogst actueel. Deze bezuiniging, mooier gezegd efficiëntieslag, vormt samen met het idee van ‘baas in eigen kerk’ een front: tegen een omslachtige en logge kerkstructuur. Is de kerk misschien toe aan een tempelreiniging? Wegsnoeien van wildgroei aan pastoraal en diaconaal overleg. Niet praten óver mensen, maar mèt mensen praten over hun levensvragen en eventuele nood.

Terwijl ik dit zeg bekruipt mij het gevoel dat we als geloofsgemeenschap nog niet voldoende geolied zijn om als (crisis)team handelingen te verrichten. Het ontbreekt ons aan durf of lef om vanuit een geloofsvisie in onze woonwijk elke naaste lief te hebben. Daar hebben we als kudde nog een vaandeldrager, een herder voor nodig, aldus Nico. Ik denk overigens niet dat dit een beroepskracht, hoeft te zijn. Binnen de Open Hof zie ik verschillende mensen, die vaak al jarenlang, een voortrekkersrol vervullen.

De impasse waarin de Open Hof, maar ook Emmaüs zit maakt dat we worden uitgedaagd om op zoek te gaan naar lef. Onze knopen te tellen: stoppen met mooie ambities en plannen te formuleren als zich daarvoor geen menskracht, energie of geld aandient en ruimte en vertrouwen geven aan de beperkt beschikbare talenten, aldus Nico. “Omzien naar elkaar is volgens mij niet letten op elkaar, maar vooral ruimte scheppen voor elkaar”.  Dit antwoord van Nico heeft mij niet alleen aan het denken gezet, maar roept bij mij ook meer vragen op. Wellicht is dat bij u ook zo. Mag ik u uitnodigen om deze vragen met elkaar te delen? Mailt u mij via mail.


 

 
'GLADIATOR' IN GEVECHT BEREN EN LEEUWEN OP HET PAD VAN DE KERK IN DE WIJK

'GLADIATOR' IN GEVECHT BEREN EN LEEUWEN OP HET PAD VAN DE KERK IN DE WIJK

Door Sam One

Zoals beloofd stel ik u voor aan een ‘gladiator’ die in gevecht is met de beren en leeuwen op het pad van kerk zijn in de wijk. Ik sprak onlangs met Sageus een jonge moeder uit Veldhuizen A, die sinds haar dochtertje naar school gaat vaker in de Open Hof te vinden is. “Ik zeg het maar eerlijk, sinds mijn studententijd is de kerk op de achtergrond geraakt en mis ik de kerk niet. Dat ik nu af en toe weer ga, is om de geloofsopvoeding van mijn dochter meer vorm te geven. Ik ben religieus, maar niet kerkelijk. Ik probeer dagelijks een moment van bezinning in te plannen, en voel me dan even non: alleen, op zoek naar zin.

Nu ik weer vaker in de Open Hof kom, merk ik de toegevoegde waarde van een gemeenschap. Ook al ken je slechts een paar mensen en spreek je bijna niemand, je voelt je erbij horen. Ik ken leeftijdsgenoten die de stap naar de kerk niet meer willen maken, ook al zijn ze best geïnteresseerd geloofszaken. Dat snap ik wel. ‘De kerk’ is voor onze generatie nog vaak het instituut waar het ene moet en andere niet mag. Niet bepaald uitnodigend.”

Sageus neemt geen blad voor de mond, dat stemt tot nadenken voor een gemeenschap die zich open wil stellen voor jonge mensen zoals zij. Vervolgens noemt ze een open deur waarvan ik niet snap dat die niet eerder is uitgevoerd: “Ik kom regelmatig in andere kerken en soms in een ziekenhuis. Daar hebben ze vaak een ‘stilte centrum’ waar je op elk moment naar binnen kunt. Afgelopen week was ik twee keer in de Open Hof, en telkens waren er meer dan 100 mensen aanwezig om onder andere te zingen, bridgen of schaken. In de pauze kiezen ze voor een loopje naar de bar en/of naar het toilet.

In een kerkgebouw zou je verwachten dat je ook kunt kiezen voor een bezoekje aan het stiltecentrum. Maar dat is er niet in de Open Hof! Ik vind het een gemiste kans om mensen uit de wijk die ons kerkgebouw binnenlopen niet de gelegenheid te geven voor een moment van bezinning: een inspirerende tekst op laten halen of een kaarsje ontsteken. “Een sfeervolle rustige ruimte, naast toilet en bar, meer heb je niet nodig”  aldus Sageus
Ik blijf met de vraag zitten: “Zou zo’n laagdrempelige voorziening niet in een behoefte voorzien?”. Ik ben benieuwd naar uw mening en hoop dat u die wilt delen  via mijn mailadres: mail.


 
 

 
OMZIEN NAAR DE WIJK & UW SUGGESTIES?

OMZIEN NAAR DE WIJK & UW SUGGESTIES?

Door Sam One
Sinds mijn vorige bijdrage  ben ik in de Open Hof nieuwe initiatieven rond ‘omzien naar elkaar’ op het spoor gekomen: omzien naar de wijk.

Maar eerst iets over een discussie tussen twee Open Hoffers waar ik onlangs getuige van was. De een stelde dat een spontane ontmoeting, bij voorbeeld bij de koffie, een mooie vorm van ‘omzien’ is. De ander wierp daar tegenin dat voor het oprecht omzien naar de ander er een zekere regelmaat in de ontmoetingen moet zitten, ook al is dat slechts twee keer per jaar. Hij noemde daarbij de vorm van een kring of groep. De eerste vond dat overdreven en gaf aan dat een spontaan gesprek, bijvoorbeeld na een viering of bij de papiercontainer voldoende is om het omzien naar elkaar vorm te geven. De komende tijd wil ik eens polsen hoe anderen hier tegenover staan. Als u daar nu al iets over wilt zeggen dan hoor ik dat graag via mail.


Omzien naar de wijk
U weet dat een journalist op onderzoek uit gaat. Ik heb kennis kunnen nemen van de sociale kaart met daarop aangegeven de maatschappelijke organisaties in Veldhuizen.

Wat betreft de nieuwe initiatieven rond ‘omzien naar elkaar’ zie ik dat er schoorvoetend en bedachtzaam ook stappen naar buiten, in de wijk, worden gezet. Ik ontdekte dat inmiddels de banden met de partners, bijvoorbeeld De Ark en De Velder, verder worden aangehaald. Via via hoorde ik dat het gemeentelijke wijkteam inmiddels weet dat de Open Hof haar aandeel wil leveren, als wijkkerk in een ‘participatiesamenleving’.

Ik heb mijn oor eens te luister gelegd in het gemeentehuis en ving op dat de gemeentelijke ambtenaren zich ‘zachtjes in de handen wreven’ na dit aanbod… . Ik neem toch de vrijheid om een kanttekening te plaatsen. De kans bestaat dat er een te hoge verwachting van uit gaat, daar zie ik dan ook een risico opdoemen. Ik veronderstel dat de volgende stap zal zijn om te kijken bij welke sociale wijkactiviteiten de Open Hof zich aan kan sluiten en een bijdrage kan leveren. Ook daarin schuilt mijn inziens het gevaar om meer te beloven dan deze kerkgemeenschap kan waarmaken. Kortom een uitdagende en spannende tijd breekt aan. Mooi is in elk geval dat de durf er is om in de maatschappelijk arena  binnen te treden.
De volgende keer zal ik een ‘gladiator’ aan de tand voelen over aanpak van de beren en leeuwen op zijn pad.
 

 
PILOT GEMEENTE PKN-PROJECT ZORGZAME KERK

PILOT GEMEENTE PKN-PROJECT ZORGZAME KERK

Door Sam One

Beste Open Hoffer,
Laat ik mij eerst even aan U voorstellen. Mijn naam is Sam One, van beroep ben ik journalist.
Zoals U weet is een journalist altijd op zoek naar nieuws en maakt daarbij dankbaar gebruik van zijn netwerk in de gemeente Ede. Ik heb gehoord dat u wijkgemeente De Open Hof pilot-gemeente is in het PKN-project Zorgzame Kerk. Mij is gevraagd u de komende tijd verslag te doen van nieuwe ontwikkelingen binnen dit project.

Op uw website vond ik een aparte pagina over het onderwerp, met daarop informatie over de aanleiding en de opzet van het project. Misschien herkent u zich wel in mij als ik u vertel dat ik al een tijdje als toeschouwer, vanuit persoonlijke interesse, uw pogingen om het omzien naar elkaar verder vorm te geven volg. Ik hoop u de komende maanden, via mijn artikelen in uw Kerkblad te berichten over mijn bevindingen binnen de pilot-gemeente de Open Hof. Ik hoop dat u mij kritisch volgt en eventueel op mijn artikelen reageert.

Zorgzame kerk, omzien naar elkaar, kerk zijn in een 'participatiesamenleving’. Dit is een nobel streven voor u als geloofsgemeenschap en bijzonder actueel gezien de nieuwe rol die kerken tegenwoordig mogen (of moeten?) vervullen.  Kerk als schakel? Kerk als knooppunt in de wijk? Een open deur, er voor elkaar zijn, een luisterend oor of concreet daar waar nodig ondersteuning bieden? Zo maar wat gedachten die door mij heen gaan.

Ik ben dan ook benieuwd hoe u dat denkt te gaan doen. Ik heb begrepen dat er een werkgroep bezig is om aan de ene kant het omzien naar elkaar binnen de gemeenschap te bevorderen, onder andere door het stimuleren van kringen. Aan de andere kant, als ik het als buitenstaander goed heb begrepen, wordt gekeken of de Open Hof van meer betekenis kan zijn in de wijken, in samenwerking met andere organisaties binnen de gemeente Ede.

De komende weken zal ik proberen verschillende mensen die op dit moment daarin actief zijn, een interview af te nemen. Daarnaast zou ik ook graag een interview willen afnemen met jongeren, of mensen die twijfelen over hun binding met de Open Hof, mensen die al jaar en dag lid zijn van het Open Hof en andere betrokkenen en leden van de Open Hof.

Maar ik kan mij voorstellen dat er misschien ook lezers zijn, die mij graag willen vertellen over hoe zij aankijken tegen ‘Omzien naar elkaar, in een participatiesamenleving en de Open Hof als schakel in de wijk’. Of misschien hun ervaring tot nu toe met mij willen delen?
Neemt u gerust contact met mij op via ……….

Afgelopen woensdag was ik uitgenodigd op de thema-avond ‘Omzien naar elkaar’, waarin er werd verteld over de vorderingen tot nu toe. Voor mij was het verrassend om te horen dat er inmiddels zeven kringen actief zijn binnen de Open Hof. Het zijn zowel al lang bestaande kringen, als pas ontstane (eet)groepen. Woensdag ging het ook over communicatie, dat er meer verteld moest worden van wat er gebeurd. Er valt genoeg te vertellen heb ik inmiddels gemerkt. U kunt zich voorstellen dat ik mij vanaf woensdagavond 11 maart jl. beschouw als een betrokken journalist, die u de komende maanden beschouwend verslag zal doen van wat er gebeurt rondom One (Omzien naar elkaar) en de beelden en ervaringen die er leven binnen en buiten de Open Hof.

Sam One
 
 

 
 
 

Inloggen


 
Predikant
Vacature
 
Kerkgebouw
“De Open Hof”
Hoflaan 2
6715 AJ  Ede
telefoon 0318-639426 
 
Beheerder
dhr. J.G. Kaldeway
Gravenhof 17
6715 AM  Ede
Open Hof telefoon 0318-639426
Prive telefoon 0318-622292

 
Coördinator kostersdiensten
dhr. C. van der Wal
Groevenbeek 23
6715 HC  Ede
telefoon 0318-636156 
 
Scriba
Mevr. B. Pluimers
Gildestraat 26
6711 DM  Ede
Telefoon: 0318-591029
Mobiel: 06-15686248
E-mail: 
 
 
Redactie website
Klik mail om te reageren op de website, of om een artikel te laten plaatsen.
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.